I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy.
Who is Eric Barnouw ?
Το 1946, το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ παρήγαγε αυτήν την ταινία δώδεκα λεπτών σχετικά με την ατομική βόμβα ως μέρος του περιοδικού Screen-Navy Screen Magazine, με τίτλο "Iστορία των δύο πόλεων". Οι δύο πόλεις ήταν, φυσικά, οι κατεστραμμένοι ιαπωνικοί δήμοι της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Η ταινία ξεκινά με το τεστ Trinity στην έρημο του Νέου Μεξικού τον Ιούλιο του 1945, σημειώνοντας ότι εκείνη την ημέρα, «γεννήθηκε η ατομική εποχή». Στη συνέχεια " ξεναγεί " τους θεατές στα ερείπια των δύο κατεστραμμένων πόλεων.
Το 1968, ο Αμερικανός σκηνοθέτης Eric Barnouw έμαθε ότι πολλά από τα πλάνα της ταινίας είχαν κινηματογραφηθεί από τον Ιάπωνα σκηνοθέτη, Akira Iwasaki, ο οποίος επισκέφθηκε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι για να κινηματογραφήσει αμέσως μετά τις βομβιστικές επιθέσεις. Ο στρατός των ΗΠΑ ανάγκασε αρχικά τον Iwasaki να σταματήσει το γύρισμα , αλλά στη συνέχεια του έδωσε εντολή να συνεχίσει.
Το βίντεο για δεκαετίες το είχαν κρυμμένο μέχρι που ο Erik Barnouw έλαβε μια επιστολή από την περιβαλλοντολόγο Lucy Lemann που τον ενημέρωσε για την ύπαρξη του υλικού. Ο Barnouw πήρε το υλικό από τα Εθνικά Αρχεία και στη συνέχεια μόνταρε το βίντεο σε μια ταινία μικρού μήκους που μπορείτε να δείτε στη διεύθυνση:
Παραμένει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά ντοκουμέντα από τους ατομικούς βομβαρδισμούς στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι .
Πριν γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια το 1946, ο Barnouw πέρασε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 γράφοντας, παράγοντας και σκηνοθέτοντας μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών για τα ραδιοφωνικά δίκτυα CBS και NBC.
Το 1971 ο Barnouw έλαβε to Bραβείο George Polk , το βραβείο που θεσμοθετήθηκε το 1949 στη μνήμη του George Polk,του ανταποκριτή του CBS που δολοφονήθηκε το 1948 ενώ κάλυπτε τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο (1946-49) .
Έχουν γραφτεί πολλά σχετικά με την ιστορία, τις καλλιτεχνικές δυνατότητες και το γενικότερο πλαίσιο της δημιουργίας ντοκιμαντέρ.Τόσο οι γενικές ιστορίες του κινηματογράφου όσο και οι πιο συγκεκριμένες μελέτες της γενεαλογίας του ντοκιμαντέρ δίνουν έμφαση στην συνεχή εξέλιξη και τον αυξανόμενο πολλαπλασιασμό των ντοκιμαντέρ, καθώς και στις πρακτικές που είναι συνδεδεμένες με τη μορφή τους.Για τους σκοπούς αυτής της μελέτης , ο όρος ντοκιμαντέρ όπως είναι γενικά κατανοητός και χρησιμοποιείται - ως ο κοντινότερος τρόπος να καταγράφουμε την αντίληψη μας για το πραγματικό θα θεωρήσουμε ότι έχει πλέον επαναπροσδιοριστεί και διευρυνθεί - όπως άλλωστε υποστηρίζει η βιβλιογραφία που σχετίζεται με τις πρόσφατες εξελίξεις στη διαδραστικότητα και τη χρήση των πολυμέσων σε όλες τις μορφές καταγραφής της πραγματικότητας , διαμεσολαβούμενης και μη και όπως θα παρατηρήσουμε μέσα από μια σειρά έργων , μελετών , άρθρων , θεωριών και εξελίξεων. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, η ιστορία των ταινιών ντοκιμαντέρ πηγαίνει πίσω στις αρχές του κινηματογράφου, και οι ιστορικές διευκρινίσεις σχετικά με την μη-μυθοπλασία προσφέρουν με πολλούς τρόπους τη ραχοκοκαλιά της μελέτης της φόρμας.
Μελέτες όπως η εργασία του Eric Barnouw Documentary: A History of the Non-fiction film, και της Betsy McClane , A New History of Documentary Film ή Dave Saunders’ Documentary παρουσιάζουν την γραμμική εξέλιξη ως το σήμερα. Αυτές οι μελέτες , παράλληλα με την ενδιαφέρουσα εργασία της Amma Marfo , The Evolution and Impact of Documentary Films (2007) , λειτουργούν μέσω περιπτωσιολογικών μελετών ως παραδείγματα διαφορετικών τάσεων, και η τελευταία μελέτη δε είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη και χρήσιμη στο ότι, αν και δεν ασχολείται με την ψηφιακή παραγωγή ταινιών, τοποθετεί πολλά μοντέρνα φιλμ και κινηματογραφιστές σε μία διαλεκτική γενεαλογική σχέση λειτουργώντας ως ένα χρήσιμο εργαλείο αναφοράς. Ο Barnouw, μαζί με την Aufderheide (2007), εξετάζουν την ιστορική εξέλιξη της ταινίας ντοκιμαντέρ - μια χρονολογία εξέλιξης που ξεκινά το 1895 με ταινίες πραγματικότητας και περιλαμβάνει σημαντικές δημιουργικές τάσεις μέχρι σήμερα. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι προσεγγίσεις στο έργο του McDonald Imagining Reality, στο New Documentary της Stella Bruzzi ή στο έργο του John Corner The Art of Record: A Critical Introduction to Documentary . Κατά πολλούς τρόπους, η ιστορία του ντοκιμαντέρ δεν χαρακτηρίζεται απόλυτα από την γραμμικότητα που έχει η κινηματογραφική παραγωγή της μυθοπλασίας μεγάλου μήκους . Πράγματι, όπως υποστήριξε η Stella Bruzzi «υπήρξε μια σταθερή ανάγκη μεταξύ εκείνων που έχουν γράψει σχετικά με το ντοκιμαντέρ για να κατανοήσουν έναν , κατά τα άλλα ανεξέλεγκτο αριθμό κειμένων, κινημάτων και ιστορικών στιγμών μέσω της κατασκευής ενός γενεαλογικού δέντρου που προσπαθεί να εξηγήσει την εξέλιξη του ντοκιμαντέρ με γραμμικό τρόπο » (2006)
Το έργο της Bruzzi είναι το κλειδί για το πώς μπορούν να εννοηθούν οι νέες εξελίξεις στο ντοκιμαντέρ καθώς εξετάζει πώς οι διαστάσεις της επιτελεστικότητας έχουν γίνει σταδιακά όλο και πιο κυρίαρχες. Το βιβλίο της New Documentary τροφοδοτεί την ανάλυση σε αυτή τη μελέτη καθώς ο τρόπος προσέγγισης της αποφεύγει τη γραμμική ανάπτυξη ή την τελολογική εξέλιξη (2006).
Κατά τον ορισμό των ντοκιμαντέρ ως συλλογικής πρακτικής, είναι σημαντικό να περιγράψουμε την ετερογένεια των μορφών και προσεγγίσεων και για το σκοπό αυτό το έργο του θεωρητικού Bill Nichols Introduction to Documentary είναι σημαντικό καθώς υπερβαίνει τις προαναφερθείσες έννοιες της γραμμικότητας και αναλύει τα ντοκιμαντέρ μέσω της διασποράς των υποκατηγοριών που φέρουν τις δικές τους ιδιότητες και προσεγγίσεις και μπορούν να συμπεριλάβουν διαφορετικές εποχές και ύφος σε κάθε έναν από τους 6 τρόπους (modes ) δημιουργίας ντοκυμαντέρ - αποφεύγοντας έτσι την τακτική της εξελιγκτικής προσέγγισης πρός ένα τελικό είδος / τρόπο . Εκτιμά δε ότι οποιαδήποτε ταινία μυθοπλασίας δίνει στοιχεία για την κουλτούρα που την παρήγαγε και αναπαράγει τα στοιχεία που ομαδοποιούν τα εμπλεκόμενα σε αυτήν άτομα (Nichols, 2001). Αυτό είναι ένα επιχείρημα που προσφέρει ένα ανακλαστικό σημείο εκκίνησης για την εξέταση σύγχρονων ντοκιμαντέρ πολυμέσων και διαδραστικών ντοκιμαντέρ, καθώς αυτά τα έργα βρίσκονται στο κομβικό σημείο όπου σύγχρονα και ιστορικά φιλμικά παραδείγματα και εξω-κινηματογραφικές πρακτικές σωρεύονται και αναπτύσσον μία διαλεκτική πάνω και πέρα από τα άμεσα χρονικά σύνορα τους .
Οι τρόποι (modes) προσέγγισης της δημιουργίας ντοκιμαντέρ που ο Nichols προσδιορίζει – παρατηρητικό ντοκιμαντέρ , συμμετοχικό, ανατανακλαστικό, ποιητικό, εκθεσιακό και ερμηνευτικό – είναι χρήσιμοι για τους σκοπούς της συγκεκριμένης μελέτης και την εξέταση των ταινιών όπως το Welcome to Pine Point και Becoming Human. Πράγματι, οι εργασίες που έχουν γίνει για τα διαδικτυακά ντοκιμαντέρ , το branding και για την αξιοποίηση και χρήση των κοινωνικών δικτύων στα ντοκιμαντέρ , στοιχίζονται κυρίως με την ταξινόμηση του Nichols, αναφέρονται δε χαρακτηριστικά οι εργασίες των Amma Marfo (2007), Sandra Guadenzi (2013) και Siobhan O'Flynn (2012). Οι παραπάνω εργασίες συνεισφέρουν σημαντικά στο να φέρουν τις πρόσφατες μορφές του ντοκιμαντέρ στην επιστημονική βιβλιογραφία , έργο ιδιαίτερα σημαντικό όσον αφορά αυτή τη μελέτη , καθώς προτείνουν έναν τρόπο ενσωμάτωσης των καθοριστικών μετασχηματισμών της συνέχειας του ντοκιμαντέρ .
Ίσως το πιο σημαντικό να είναι το γεγονός ότι τοποθετούν το διαδικτυακό ντοκιμαντέρ και τη διαδραστική μη-μυθοπλαστική δημιουργία στο σύγχρονο πλαίσιο των φεστιβάλ ντοκιμαντέρ και των καναλιών διανομής / προβολής και μέσα στο ιστορικό συνεχές της κινηματογραφικής ταινίας μεγάλου μήκους με χαρακτηριστική την έρευνα της O'Flynn για την ψηφιακή παραγωγή ταινιών και τη συμμετοχή της με διαφορετικούς τρόπους στο φιλμικό γίγνεσθαι . Άλλα κείμενα , συμπεριλαμβάνουν μελέτες των Nornes, Cousins, Dowmunt, Baker, Prager, Austin, Ellis και Winston και τείνουν να επικεντρώνονται σε μεμονωμένες ταινίες ή τάσεις στην πρόσφατη παραγωγή ντοκιμαντέρ. Αναλύουν την αίσθηση της non-fiction αφήγησης και επισημαίνουν πλήρως τον πλούτο της πολυμορφίας που προκύπτει υποδηλώνοντας ταυτόχρονα την ολοένα αυξανόμενη ζωτικότητα της φόρμας του ντοκιμαντέρ που ξεφεύγει από τα στενά όρια της κινηματογραφικής δημιουργίας και μπαίνει μέσα στις οικονομικές και κοινωνικές δομές επηρεάζοντας απόψεις , αντιλήψεις , προωθώντας την ταυτότητα κοινωνικών ή εταιρικών κατασκευών με την δύναμη του ακτιβιστικού ή επιχειρηματικού branding .
Who is Stella Bruzzi ?
Η Stella Bruzzi, είναι Καθηγήτρια Κινηματογραφικών Σπουδών , η Πρύτανης του UCL ( Dean of Arts and Humanities - University College London και Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας ( Fellow of the British Academy ) , Ερευνήτρια του BBC ( Documentary Features )
https://www.ucl.ac.uk/english/people/stella-bruzzi
Literature review
