Η ιστορία της δημιουργίας ντοκιμαντέρ εμφανίζει πολλές διακριτές καλλιτεχνικές περιόδους  και έχει βιώσει μετασχηματιστικές αλλαγές και εξελίξεις της φόρμας  με τέτοιο τρόπο  που για κάποια έργα , ο όρος ντοκιμαντέρ , πιθανώς  να υποστηριχθεί ότι δεν είναι συμβατός  και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν  ως ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά.

 

Η  μη-μυθοπλασία γίνεται συχνά αντιληπτή ως ομοιόμορφο ή ομοιογενές είδος - κάτι που  σχολιάζει ο Richard Péna , αναφέροντας  ότι η μη μυθοπλασία «…γενικά πιστεύεται ότι περιλαμβάνει την καταγραφή μιας μη διαμεσολαβημένης πραγματικότητας από ένα  σκηνοθέτη» (2019). Ωστόσο, μια πληρέστερη προσέγγιση προσθέτει διαστάσεις  οι οποίες πλαισιώνουν και διευρύνουν αυτή την  αντίληψη. Τα ντοκιμαντέρ από τη δεκαετία του 1920 επισημαίνουν ότι η ποίηση και η δημιουργικότητα , μάλλον διαμορφώνουν παρά απλά καταγράφουν την πραγματικότητα.

 

Πράγματι, ο ορισμός του όρου ως « η δημιουργική μεταχείριση της πραγματικότητας» του John Grierson (McClane, 2012) είναι ικανός να μεταφέρει κάτι από το φάσμα των δυνατοτήτων που ενυπάρχουν στην ταινία ντοκιμαντέρ . Κατά τα τελευταία 20 - 25 χρόνια, αυτό το φάσμα δυνατοτήτων και παραλλαγών έχει διευρυνθεί σχεδόν εκθετικά , ως μέρος του κινηματογραφικού τοπίου της δημιουργίας ντοκιμαντέρ , στο οποίο οι ταινίες και οι κινηματογραφιστές έχουν γίνει βασικοί άξονες της κινηματογραφικής  διανομής και προβολής , γεγονός αδιανόητο κάποια χρόνια πριν .

 

Σκηνοθέτες όπως ο Michael Moore και ο Werner Herzog, μεταξύ άλλων, καταγράφονται ως δημιουργοί  που  συγκεντρώνουν εισπρακτική επιτυχία και ευρεία αναγνώριση της σκηνοθετικής δουλειάς τους από κοινό και κριτικούς  (Lipkin, 2006).Αυτό το γεγονός ,  σε συνδυασμό με την ύπαρξη πολλών σκηνοθετών  που έχουν κάνει ντοκιμαντέρ και έργα μυθοπλασίας - όπως ο Spike Lee, ο Martin Scorsese, ο Wim Wenders , ο Werner Herzog - οδήγησαν σε αυτό που ο Dave Saunders ονόμασε «New Wave of big screen non-fiction» (2007), και αυτό το νέο κύμα έχει παγιώσει τις αντιλήψεις για το τι είναι ένα ντοκιμαντέρ, πώς μοιάζει και πώς λειτουργεί κατά την διαδικασία παρουσίασης πληροφοριών στο κοινό .

 

 

Φυσικά απέναντι σε αυτές τις αντιλήψεις μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι υπάρχουν  παραγωγές  που αμφισβητούν τις θεμελιώδεις παραδοχές για το ντοκιμαντέρ.Υπήρξε μια σύγχρονη τάση στις ταινίες μη-μυθοπλασίας που άλλαξε αμετάκλητα τους τρόπους και τα μέσα με τα οποία δημιουργούνται, προβάλλονται, και διανέμονται. Έχουν παρακαμφθεί, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και αναιρεθεί, παραδοσιακές κινηματογραφικές αντιλήψεις  που αφορούν  στο είδος, τον δημιουργό , κ.α.